Son Şiir

suçluluğum karşısındaki masumiyetini,

yanlışlığım karşısındaki doğruluğunu,

ihanetim karşısındaki sadakatini,

çirkinliğim karşısındaki güzelliğini,

aldın içimden. 

 

sana dailerimi kuşanarak kendime açtığım savaşım bitti.

yerine güneşli günler ve eşsiz bir huzur bıraktın.

ve bir de anahtar,

içinde sen olan beni kilitleyip kapatan.

 

oysa çok güzeldi senden sonra seni hatırlamak, 

ellerini, kokunu..

yokluğunun acısı, ağırlığı çok güzeldi içimde.

 

varlığını ben kaybettim.

yokluğunu sen aldın.

 

göğsümdeki seni aldın,

koydun çekmeceye. 

 

 

küçük bir çocuk gibi sığın kendine ibrahim

ahını sakla

herkesi akla

kaburga kemiklerini hatırla ibrahim

göğsüne sapla

kanlı bir azapla

ezber ettiğin şiirleri sayıkla ibrahim

tozlu bin kitapla

sessiz bir hitapla

ibrahim, doğrult kendini mezarından

ıslak toprakla

sökülen tırnakla

yak tütünü ibrahim

mey'let kendine

geceyle

sabahla

senli an’lar oyuklarıyla dolu içim

kemirgenlerin hüküm sürdüğü bir toprak gibi

cennet kesin var olmalı senin için. olmayışının hacmi var,

yere göğe sığmıyor.

hiç tozlanmıyor içime astığım çerçeve,

eskimiyor göz kapaklarımda resmin.

tınısı değişmedi kulağımdaki sesin.

gitmekle, kalmak bitmiyor.

şimdi gelsen bir şenlik rüzgarı gibi,

ellerinde akide şekerleri.

gözlerinde buğu.

yansa şehrin ışıkları hep birden.

karanlık, ışığın olmadan dağılmıyor.

cennette olmalısın sen.

kesin cennette.

çünkü yazılmayan bir şiir

ardında kalan kokun,

yokluğun.

tarif edilmiyor.

küçük çocuk ellerim,

ellerini arıyor.

toprak sen kokuyor

ama elimi tutmuyor.

senin göğsünde çiçek açıyor her bahar,

benim göğsümde her çiçek koca bir har.