bu öfkeyi ben, dört yaşımdan tanıyorum

dört yıllık avuçlarımda tutmuştum sımsıkı

göç

onu özledim İbrahim.

çok özledim

birinin kalbinde olmayı

aklında olmayı birinin.

şu koskoca dünyada

beni taşıyan tek kalbi

toprağa ektiler ibrahim.

dediler çiçek açtı.

dediler buradan göçtü.

dediler senden geçti.

ben henüz geldim,

o hemen gitti.

büyüdüm sandılar ibrahim.

belki dört, belki beşim.

sağ olmasaydı başım

artacaktı belki 

yaşım

yavaş yavaş düşüyor tansiyonun içimde, 

sanırım ölüyorsun.

bu beni nasıl keşfetmekti böyle

oysa tarih yazmamıştı hiçbir kadın kâşifi

-

bir ıssız ada misali kuşlarımla bekledim seni

kuşlarım tek tek vuruldu,

tüfeğin namlusunda göz izim bulundu.

-

kıyıya vuran dalgalarımla bekledim seni

falezlerim giderek keskinleşti.

büsbütün kaldırıp da kıyıya vuramadım kendimi.

-

sen kaşifi ol keşfimin,

ben şairi olayım şiirliğinin.

bizden bi'şiir olsun.

dizelerinde gez.

içdeyiş

benim için çabalarsan

senin için ölürüm.

benim için çabalamazsan

seni içimde öldürürüm.

FETİH

 

nereye götürsem eğreti duran kalbim 

seninle yerini beğendi sevgilim

ne vakit dönsen yüzünü vurdu nefesinden 

henüz yağmış yağmurların serinliği

kaldırıp attın içimin kuytularından

yıllardır taşıyıp durduğum kimsesizliği

dirilttin ölülerini kuşların

rıhtıma yanaşan vapurlardan kanat açtılar göğe

sen geldiğinde sevgilim

bütün kalemler düştüler ellerimden

devrildi tüm cümleler 

dağıldı satır başları

şiirleri sustu şairlerin

bıraktım ben de beylik lafları

senin gelişine sevgilim 

fetih diyor tarih kitapları

artık sen yazılmayacaksın şiirlerde

 

 

zihnimin rahminde sana yazılmak için sancılanıyor şiirler

içimde burkulan zehirli öfke gem vuruyor yılkı atlarına

örslere vuruluyor kızgın demirler

 

hiç gitmediğim yolların yorgunluğu var üzerimde,

bacaklarım kırılıyor ayak bileklerimden

henüz esmemiş lodosların ürpertisi şehirlerimde 

kanım çekiliyor sevdiklerimden

bir kenara çekilememenin çaresizliğiyle

kalem tutamıyorum 

artık sen yazılmayacaksın şiirlerde

biliyorum.