Vazgeçiyorum.

Senden vazgeçiyorum.
Defalarca denedim, ihtiyaç duyduğunda sana ulaşmayı denedim.
Bana ben olduğum için kızdığın her şeyimi bize uyumlamayı denedim.
Sana sende olduğu için kızdığım her şeyini anlamayı ve ortak bir yol bulmayı denedim.
Beklediğinde baş ucunda kaldım, istediğinde yalnız bıraktım.
Yollar aradım, senin için, benim için, ilişki için.
Susarak, konuşarak, tartışarak, giderek, kalarak denedim.

Tamir ettiğim tekrar kırıldı, hayal kırıklığım anlaşılmadı.
Başka zamanlarda aynı yerlerden canım acıdı.
Belki gitmemi göze aldın, belki gideceğime inanmadın, belki de içten içe gideyim istedin.
Neyi istediğimi duymadın, kendine bakmaktan beni görmedin.
Neye üzüldüğümü dinlemedin.
Benimle birlikte kutlanacak iyi bir günün veya dertleşecek kötü bir günün hayalini artık kurmadığını anladım.
Senden vazgeçiyorum.
Benim de bitebilen bir gücüm var.
İnsanım…

İnsan kendisinden beklenen bir adım kalmadığında ve vazgeçtiğinden hiçbir beklentisi olmadığında vazgeçer.
Bazen gürültülü bir hesaplaşmayla, bazen sessiz bir yasla vazgeçer.
Çoğunlukla terk ettiğinde ya da terk edildiğinde değil, içinde ona ait son umut bittiğinde vazgeçer.
Ben de senden vazgeçiyorum.
Senin yanında ben kendim değilim.
Seni mutlu etmek için kendimi üzmekten yoruldum.

Zamanı geldiyse artık ben alamadığım her duygumun sorumluluğuna alıyorum.
Seninle geçirdiğim güzel anıların artık seninle yenilenemeyeceğini biliyorum.
Bugün, artık elimden gelen her şeyi yaptım, diyebiliyorum.
Üzgünüm ama elbette toparlanırım.

Ben artık kendimden vazgeçmemek için senden vazgeçiyorum.

G.Ç.

küçük bir çocuk gibi sığın kendine ibrahim

ahını sakla

herkesi akla

kaburga kemiklerini hatırla ibrahim

göğsüne sapla

kanlı bir azapla

ezber ettiğin şiirleri sayıkla ibrahim

tozlu bin kitapla

sessiz bir hitapla

ibrahim, doğrult kendini mezarından

ıslak toprakla

sökülen tırnakla

yak tütünü ibrahim

mey'let kendine

geceyle

sabahla

senli an’lar oyuklarıyla dolu içim

kemirgenlerin hüküm sürdüğü bir toprak gibi

cennet kesin var olmalı senin için. olmayışının hacmi var,

yere göğe sığmıyor.

hiç tozlanmıyor içime astığım çerçeve,

eskimiyor göz kapaklarımda resmin.

tınısı değişmedi kulağımdaki sesin.

gitmekle, kalmak bitmiyor.

şimdi gelsen bir şenlik rüzgarı gibi,

ellerinde akide şekerleri.

gözlerinde buğu.

yansa şehrin ışıkları hep birden.

karanlık, ışığın olmadan dağılmıyor.

cennette olmalısın sen.

kesin cennette.

çünkü yazılmayan bir şiir

ardında kalan kokun,

yokluğun.

tarif edilmiyor.

küçük çocuk ellerim,

ellerini arıyor.

toprak sen kokuyor

ama elimi tutmuyor.

senin göğsünde çiçek açıyor her bahar,

benim göğsümde her çiçek koca bir har.

bu öfkeyi ben, dört yaşımdan tanıyorum

dört yıllık avuçlarımda tutmuştum sımsıkı

göç

onu özledim İbrahim.

çok özledim

birinin kalbinde olmayı

aklında olmayı birinin.

şu koskoca dünyada

beni taşıyan tek kalbi

toprağa ektiler ibrahim.

dediler çiçek açtı.

dediler buradan göçtü.

dediler senden geçti.

ben henüz geldim,

o hemen gitti.

büyüdüm sandılar ibrahim.

belki dört, belki beşim.

sağ olmasaydı başım

artacaktı belki 

yaşım

yavaş yavaş düşüyor tansiyonun içimde, 

sanırım ölüyorsun.

bu beni nasıl keşfetmekti böyle

oysa tarih yazmamıştı hiçbir kadın kâşifi

-

bir ıssız ada misali kuşlarımla bekledim seni

kuşlarım tek tek vuruldu,

tüfeğin namlusunda göz izim bulundu.

-

kıyıya vuran dalgalarımla bekledim seni

falezlerim giderek keskinleşti.

büsbütün kaldırıp da kıyıya vuramadım kendimi.

-

sen kaşifi ol keşfimin,

ben şairi olayım şiirliğinin.

bizden bi'şiir olsun.

dizelerinde gez.

içdeyiş

benim için çabalarsan

senin için ölürüm.

benim için çabalamazsan

seni içimde öldürürüm.

FETİH

 

nereye götürsem eğreti duran kalbim 

seninle yerini beğendi sevgilim

ne vakit dönsen yüzünü vurdu nefesinden 

henüz yağmış yağmurların serinliği

kaldırıp attın içimin kuytularından

yıllardır taşıyıp durduğum kimsesizliği

dirilttin ölülerini kuşların

rıhtıma yanaşan vapurlardan kanat açtılar göğe

sen geldiğinde sevgilim

bütün kalemler düştüler ellerimden

devrildi tüm cümleler 

dağıldı satır başları

şiirleri sustu şairlerin

bıraktım ben de beylik lafları

senin gelişine sevgilim 

fetih diyor tarih kitapları

artık sen yazılmayacaksın şiirlerde

 

 

zihnimin rahminde sana yazılmak için sancılanıyor şiirler

içimde burkulan zehirli öfke gem vuruyor yılkı atlarına

örslere vuruluyor kızgın demirler

 

hiç gitmediğim yolların yorgunluğu var üzerimde,

bacaklarım kırılıyor ayak bileklerimden

henüz esmemiş lodosların ürpertisi şehirlerimde 

kanım çekiliyor sevdiklerimden

bir kenara çekilememenin çaresizliğiyle

kalem tutamıyorum 

artık sen yazılmayacaksın şiirlerde

biliyorum.

 

 

 

 

cumhuriyet

 

 

 

bir cumhuriyet ilan ediliyor
göğüs kafesimden
kirpiklerin tarafından

devriliyor saltanatlar
zehirli düşüncelerimde
avuç içlerin tarafından

karanlık okyanus kıyılarımda henüz bilmediğim kıtalarıma
ayak basılıyor
kaşifliğin tarafından

bir tarih yazılıyor
benimle müttefik
bir işgal
kendi topraklarımdan

 

 

 

 

Rakı

seninle Galata Meyhanesi'nde rakı içmek isterdim baba,
bir savaşı kazanmışçasına, coşkuyla
okurcasına bir marşı.
beni ancak sensizlik paklamadan
acısına, aşkına, sevincine, ızdırabına,
kavgasına, kalayına.

seninle Galata Meyhanesi'nde rakı içmek isterdim baba,
bir dağa tırmanmışçasına, hasretle,
yırtarcasına arşı.
yokluğundaki ışıksız loşluğu saklamadan
dostuna, düşmanına, sevenine, ağlatanına,
zoruna, kolayına.

seninle Galata Meyhanesi'nde rakı içmek isterdim baba,
bir çınarın gölgesindeymişçsine, heybetle,
İstanbul'a karşı.
sağ elimle solumdaki boşluğu yoklamadan
olanına, olmayanına, gidenine, kalanına,
korkusuzca alayına.



Seninle Galata Meyhanesi'nde rakı içmek isterdim baba,
ikimizden biri ölmeden.

Malumun İlanı

ibrahim

malumun ilanıdır onu sevdiğim

yağmurlu bir günün kızılca akşamıdır

ibrahim

her sorunun cevabıdır onu sevdiğim

bir kadının dudaklarına henüz değmiş şarabıdır

ben beni bildim bileli ibrahim

bolca tütün, biraz da şiir gibiyim

kimi zaman göğün yüzü

kimi zaman kuyunun dibiyim

ben beni bildim bileli ibrahim

hiç durmadan

hiç yorulmadan

onu beklemiş gibiyim

*

malumun ilanıdır

onu

onu çok sevdiğim.

Müptela

ben senden müzdaribim

gayrısını bilmem

iki kelam etsem karşında

üçüncüsüne yetmem

sen bir iptilasın sevdiğim

ben sana müptela

nefesim bir mağrur rüzgar olsa

karışsa saçlarına

sana dokunmaz ellerim

tenini bilmem

bir şarap olsam dudaklarında

döksen de bitmem

sen bir alevsin sevdiğim

ben sana yangın

sen hiç olmadın,

ama hep vardın.

sen olurdun

şuramı yakan sızının adı şiir olsa
şairi sen
içerimde yanan ateşin harı artsa
rüzgarı sen
biri, beni kuşlarımdan vursa
kurşunu sen
içimin oyuklarında bir deniz kımıldansa
fırtına sen
yüreğimde bir çiçek solsa
susuzluğu sen

ahh
şu dert yükü dünya büsbütün yansa
ateşi sen

sen olurdun.

merhaba.

merhaba ibrahim.
kış geldi havalar serin.
ben seçemiyorum,
hangi yaram daha derin?

ibrahim merhaba
babamı anımsıyorum ara sıra
hala boğazımda düğüm
ettiği küfür, vurduğu sopa

merhaba ibrahim.
sayfa sayfa mektup yazdım bugün.
uzun uzadıya şiir
belki duyarsın belki okursun
kimbilir

ibrahim.
babam geldi.
hiç gelmemesi
gelmesinden
daha yeğdi.

ibrahim merhaba.
seni çağırdım bir kez daha.
hadi yak tütünü
dertlerin biter mi bütünü
şarabı koy
içimi oy

ibrahim hoş geldin.
beni bir sen dinle derdim.
dinledin
anla ibrahim.
içerimde bir yara
dokundukça büyüyor hala
şehrimde hiçbir sokak
çıkmaz oldu bana

ibrahim
yarası geçmiyor bazı izlerin
yarasi geçmiyor bizlerin.

olmazlara meyyalim

ben gövdesine yenik dut ağacıyım

sen bal tutmuş badem ağacı

kuşlar konarlar

kuşlar uçarlar

ben zehirli vedaların tren garıyım

sen hasretle kavuşmaların

tren garı

trenler geçerler

trenler dururlar

sen istanbulusun martıların

ben serçelerin ankarası

sen en güzelisin mevsimlerin

ben renklerin en karası

sen bir şarapsın kan kırmızı

ben kan toplayan ince bir sızı

sen göğüsün denizlerin

ben gecelerin sönük yıldızı

ah benim hasret türküsü yarim

ah benim olmazlara meyyalim

ah benim ince sızım

ah benim bir türlü olmazım.

ben'imle ilgili

Şairlerden Ümit Yaşar Oğuzcan

Yazarlardan Stefan Zweig

Kahvelerden sade

Kitaplardan ince

Şiirlerden kısa

Günlerden çarşamba

Cümlelerden devrik

İlçelerden Kadıköy

Aylardan Haziran

Şehirlerden İstanbul

Şaraplardan kırmızı

İçimin oyuğunda bir sızı

Rakılardan sek

İnsanlardan tek

Aynalarda ben

İçerimde sen..

..

insan ne garip değil mi?
ne istese olmuyor
hep olmuyor
hiç olmuyor
yaşarken üstelik

devrilmeyen cümleler

..uzun zamandır kimseye anlatamamanın belimi büken yüklerinden kurtulurcasına, bardaktan boşanırcasına ve de sağanak bir yağmur kızgın toprakla buluşurcasına hem ferahlatıp hem de ürpertircesine sana, en çok da beni ben olduğum şekliyle anlayan sana, durmadan ve dinlenmeden; onu, beni yerle bir eden, virane eden onu bir kez fakat tastamam anlatmak, tek fakat milyonlarcasına bedel şekliyle anlatmak istiyorum.

defalarca kez yazmak istedim bunları sana, defalarca kez tam da bu satırda yutkunup kaldım. vazgeçtim, kağıdı buruşturdum attım ama onu buruşturup atamadım, katlayıp kaldırdım. çerçeve yaptım içime astım. ne vakit yazmak hasıl oldu bu satırları ne vakit anlatmak isyanı şaha kalktı içimde yeniden katını açtım özenle. kabuk bağlamasına yaralarımın, tozlanıp kaybolmasına anılarımın en çok ve en acımasızca ben izin vermedim. şimdi yeniden kağıt kesiği acıların beynimde zonklayan ızdırabıyla yazmak niyetindeyim bundan sonraki satırları..